Τα γενέθλια της τηλ .. εκπαίδευσης!

 

Δεν θα ευχηθώ χρόνια πολλά και ως φιλόλογος έχω κάνει το αμάρτημα να ξεκινάω με άρνηση τη θεματική μου περίοδο, κάτι που συχνά τονίζω στους μαθητές να αποφεύγουν.

Κλείσαμε ένα χρόνο… ήταν 13 Μαρτίου του 2020, όταν ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας το κλείσιμο όλων των σχολικών βαθμίδων. Ήταν το ορθότερο μέτρο για τους μαθητές, για τους εκπαιδευτικούς, για τους γονείς, για την ίδια την κοινωνία. Αυτό τουλάχιστον θεωρούσαμε τότε. Δεν είχαμε γνώση για τα επακόλουθα. 13 Μαρτίου του 2021, έναν ακριβώς χρόνο αργότερα διανύουμε τον πέμπτο μήνα τηλεκπαίδευσης…παίδευσης για το τρέχον σχολικό έτος.

Η καθημερινότητα των μαθητών και των συναδέλφων περιστρέφεται γύρω από τις φράσεις: Κόβεται το σήμα, πέφτει το webex, κολλάει η οθόνη εξαντλείται η διδακτική ώρα και οι αντοχές μαςΚαι κάπου εκεί επιδιορθώνεται η βλάβη, επανέρχεται η εικόνα, η διδακτική ώρα ολοκληρώνεται και Φτου… ξελευτερία!

Όλα καλά μέχρι εδώ…

Το θέμα είναι, πότε θα λάβουμε υπόψιν την ψυχολογία των μαθητών; Τα παιδιά βρίσκονται σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση με άγνωστη ημερομηνία λήξης. Ο συνολικός μέσος όρος μπροστά στην οθόνη για έναν μαθητή λυκείου είναι 9 ώρες ημερησίως, αν προσθέσουμε αυτές του σχολείου και του φροντιστηρίου.

Σύμφωνα με έρευνες οι μαθητές εξαιτίας της τηλεκπαίδευσης χάνουν την όρεξή τους για φαγητό. Επίσης, παραπονιούνται για πόνους στην μέση και ερεθισμούς στα μάτια. Σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν μαθητές, που σταδιακά εμφανίζουν συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης.

Ειδικοί επισημαίνουν, ότι η κατάσταση θα επιδεινώνεται όσο τα σχολεία παραμένουν κλειστά. Ο Μάθιου Μπιέλ είναι επικεφαλής στο τμήμα παιδικής και εφηβικής ψυχιατρικής στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου στο Τζόρτζταουν.

Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι, « η πίεση στα παιδιά είναι τεράστια. Ειδικά της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θέλουν αναγνώριση, όταν σηκώνουν το χέρι στην τάξη, κάτι που δεν είναι εφικτό μέσω Ζοοm. Θέλουν να μπορούν να σχολιάσουν, να αστειευθούν με τους συμμαθητές τους και τίποτα από αυτά δεν επιτρέπεται.Το παιδί θέλει να σηκωθεί και να κινηθεί στον χώρο, όμως και αυτό είναι αδύνατο, επειδή πρέπει να βλέπουμε στην οθόνη το πρόσωπό τους».

Αξίζει να επισημανθεί, ότι η τηλεκπαίδευση είναι ακόμη πιο δύσκολη για τα παιδιά με διάσπαση προσοχής, δυσλεξία και μαθησιακές δυσκολίες. Επίσης μαθητές, που μέσα από το σχολείο αναζητούν την φιλία και τις ευχάριστες παιδικές ασχολίες, δυσκολεύονται να μένουν μακριά από συμμαθητές και παιχνίδι στα σχολικά προαύλια.

Εκτός από εκπαιδευτικό, το σχολείο έχει και ρόλο κοινωνικό, αφού προσφέρει ένα περιβάλλον ιδανικό για την καθημερινή κοινωνικοποίησή των παιδιών. Συμβιώνουν, συνεργάζονται και συμπορεύονται με παιδιά που τους συνδέει μια κοινή και πολύ όμορφη εμπειρία. Η κοινωνικοποίηση λοιπόν των μαθητών σημειώνει πεντάμηνη απουσία!

Τα μικρότερα παιδιά μη μπορώντας να κατανοήσουν, γιατί συμβαίνει αυτό που βιώνουν ξεσπούν με έντονες αντιδράσεις. Οι γονείς προσπαθούν να τα βοηθήσουν αλλά δεν μπορούν να δώσουν ουσιαστική λύση στο πρόβλημα τους.

Είναι άγνωστο, το πόσο θα διαρκέσει ο θεσμός της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, όμως ως εκπαιδευτικοί και γονείς οφείλουμε να στηρίξουμε με κάθε δυνατό τρόπο τα παιδιά μας και να αφουγκραστούμε τις όποιες ανησυχίες τους.

Σε όλους μας έχουν λείψει οι γεμάτες αίθουσες, η αναντικατάστατη δια ζώσης εκπαίδευση, οι γραμμένοι πίνακες, το πραγματικό διάλειμμα, η αληθινή διάδραση και επικοινωνία με τους μαθητές μας.

Δεν θα ευχηθώ λοιπόν χρόνια πολλά στην τηλεκπαίδευση, αλλά θα ευχηθώ σύντομη επιστροφή στα σχολεία με ασφάλεια και χαμογελαστά πρόσωπα.

Μιχαέλλα Καρούτσου

Φιλόλογος Α.Π.Θ

MSc in Special Education UNIC

 

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email